Tiryaki's Life

Çocukluðumdan hatýrladýðým en güzel bayramlardan biri… Ýstanbul’un karmaþasýnda son yýllarda unutmuþ olsam da komþularým bu yýl tekrar hatýrlattý bana.

Bir gece önceden baþlayan hazýrlýklar. Anneannemin bahçesinde bir köþede herkesin kendi dileðince taþlarý dizerek yaptýðý evler, arabalar, kaðýtlara yazýlarak gül dallarýna asýlan dilekler, karneler, diplomalar.

Bir fotoðraf karesi gibi gözümün önünde, her yýl yinelenen Hýdýrellez sabahý ritüeli. 80’li yýllardý öyle sabah kahvaltýlarýnda süt her zaman bulunmazdý. Haftada bir alýnan 3 lt sütten yoðurt mayalanýrdý, bereketli olsun diye. Takvim 6 Mayýs’ý gösteriyorsa düzen 1 günlüðüne bozulur bahçeye hazýrlanan sofrada mis gibi taze ekmek ve peynirin yanýnda yerini alýrdý birer bardak sýcak süt. Evin kedisi Pamuk bile nasibini alýrdý bu durumdan. Bahçedeki þakayýk ve hanýmeli eþlik ederdi kahvaltýnýn güzelliðine. Eðer okula sabahtan gidiyorsak bilirdik ki, öðleden sonra tüm mahallece gidilecek Piknik, kekler ve börekler bizi bekliyordu. Akþamlarý ise yakýlan ateþ. Ateþin üstünden atlamaya cesaret edemeyip karþýdan baksam da, bu cümbüþ insana baharýn enerjisini veriyordu.

Akþam kapýda karþýlaþtýk ellerinde tebeþirle bahçeye dilek çizmeye giden komþularýmýzla. Tebeþirlerini paylaþtýlar, bizimde dileklerimiz gerçek olsun diye. Geç bir saatti bahçeye indiðimizde. Ýstanbul’da her konuda olduðu gibi gül aðacý da karaborsa anlaþýlan. Önüne boydan boya dilekler çizilmiþ. Bir aralýk bularak biz de kendimizce çizdik dileklerimizi. Yýllar öncesinden kalma bir heyecaný tekrar hatýrlamanýn tebessümü dudaklarýmýzda.

Bu vesile Hýdýrellez hakkýnda kýsa bir bilgi…

Ýlk çaðlara bir göz gezdirildiðinde, Mezopotamya, Anadolu, Ýran, Yunanistan ve hatta bütün doðu Akdeniz çevresi ülkelerinde bazý tanrýlar adýna bahar yada yazýn geliþiyle ilgili ayin ve törenlerin yapýldýðý görülmektedir.

Doðanýn canlanmasý ve tekrar yaþamaya baþlamasý demek olan bahar yada yaz mevsimimin geliþi dünyanýn neresinde olursa olsun insan yaþamýnda önemli bir olaydýr. Hýdýrellez geleneði ile ilgili olarak yaygýn olan inanç, Hýzýr ile Ýlyas'ýn bir araya geldiði günün anýsýna tören yapýlmasýdýr.

Gerek Anadolu'da ve gerekse Anadolu dýþýndaki Türk Topluluklarýnda Hýdýrellez'in yaklaþmasý ile çeþitli hazýrlýklar yapýlmaktadýr. Evler baþtan baþa silinmekte, ev eþyalarý, mutfak eþyalarý, üst-baþ baþtan baþa temizlenmektedir. Bu çabalar Hýzýr (A.S) ýn eve uðramasýný saðlamak için yapýlmaktadýr. Diðer yandan Hýdýrellez günü kuzu veya oðlak kesilmesi, çeþitli yemeklerin hazýrlanmasý, bu arada birçok yiyeceðin hazýrlanmasý tamamlanýr. Hýdýrellez'i bazý yerlerde bir gün öncesinden oruç tutularak karþýlayan insanlar vardýr. Bütün hazýrlýklar bittikten sonra en yakýn bol aðaçlý, pýnarý olan mesire yerlerine giden halk, Hýdýrellez günü çeþitli oyunlar, eðlenceler ile o günü mutlu bir þekilde geçirmeye çalýþýrlar.

Bilgi http://www.discoverturkey.com/kultursanat/h-hidir.html

Fotoðraflar cicek.resimleri.tv/displayimage.php?album=3&pos=4 ve

http://www.ciceksehri.com/tag/agaci/ sitesinden alýnmýþtýr.

Havanýn güzel olmasýný fýrsat bilip, eþimin doðum gününü bahane ederek Ada’da bahar havasý almaya karar verdik. Ama bu sefer rotayý deðiþtirecek ve Büyükada’ya deðil Heybeliada’ya gidecektik. Plansýz bir þekilde tadýna varacaktýk hem baharýn hem de Ýstanbul’a bu kadar yakýn sakinliðin.

Bostancý iskelesinde sabýrsýzlýkla bekledik vapurun gelmesini. Bizim gibi Ada sezonunu açacak Ýstanbullular ile. Havadaki rüzgâra inat oturduk vapurun yan tarafýna. Yolun yarýsýna kadar eþlik etti martýlar. Amaç atýlan simitlerle ziyafet çekmek olsa da sanki uðurluyorlardý gidenleri.  

Adada ilk iþimiz bisiklet kiralanacak yer aramak oldu. Aslýnda aramak da sayýlmaz, sahile paralel ilk sokakta sýralanmýþ bisikletler bizi seçin der gibi bekliyorlardý. Þarküteriden aldýðýmýz sandviçlerimiz ve meyve sularýmýz sýrt çantamýzda koyulduk yola. Heybeliada’yý keþfetmeye. En son bisiklet kullanmamýzýn üstünden yaklaþýk 1 yýl geçmiþ olmasýndan mýdýr bilmem, özellikle yokuþlar yolun baþý da olsa zorlar oldu bizi. Beþ köpekten oluþan bir çete takýldý peþimize. Biz ne zaman dursak onlarda durdu mola verdi, ne zaman yola düþsek peþimiz sýra eþlik ettiler bize.

Bulduðumuz bir yoldan orman içine doðru saptýk, karþýmýza ne çýkacaðýný bilmemenin heyecaný ile. Yeni yaðan yaðmurun balçýk haline getirdiði yolda bir süre ilerleyip karar verdik dönmeye. Çetede peþimizde. Derken aðaçlarýn arasýndan sinirli havlamalar duyuldu. Etrafýmýzda bizim çete karþýda baþka köpekler, havlamalar koþturmalar. Sanýrým bölge ihlali söz konusu. Her ne kadar köpeklerden korkmam desem de bu bölge ihlali sýrasýnda yaþananlar fazlasýyla ürküttü beni.

Yola tekrar dönmüþ ve de diðer köpek çetesinden uzaklaþmýþ olmanýn mutluluðu ile devam ettik yolumuza. Güzel manzara karþýsýnda, karnýmýzýn açlýðýna daha fazla dayanamayýp verdik yemek molamýzý. Artýk idare edecek, misafirlerimizle paylaþtýðýmýz yemeklerle doymayý deðil, açlýk bastýrmayý tercih edecektik. Yanýmýzda durup, gözlerimizin içine bakarken yiyebilmek mümkün mü? Aslýnda bize eþlik etmelerinin nedeni aldýklarý sandviç kokusu muydu bilinmez…

Havanýn hafif rüzgarlý olmasýndan mýdýr, yoksa Büyükada’ya göre daha az tercih edilmesinden midir sakinlik hakim burada. Yol kenarýndaki bir bahçede gördük bu sevimli kuzuyu ve Sýla ile tanýþtýk. Kuzusuyla beraber büyüme lüksüne sahip ne kadar þanslý bir çocuk… Apartman dairelerine sýkýþýp kalmýþ onca yaþýtýna kýyasla.

Yorgunluk arttýkça pedallar daha zor çevrilir oldu. Adadaki turu tamamlarken kah bisiklet taþýdý bizi, kah biz taþýdýk bisikletleri.

Ve Ada Sokaklarý

Güneþin kaybolmasý ile serinliði hissetmeye baþladýk. Güzel bir ziyafetin ardýndan yüzümüzde keyifli bir gün yaþamanýn mutluðu ile Ýstanbul’a doðru düþtük yola.

Ve vapur iniþinde alýnan mimozalar pastel bir dinginlik oluþturdu vazoda.

Ýlk sömestr olduðu gibi hocalar ders anlatsýn biz de dinleyelim evresini geride býraktýk. Ardý ardýna bireysel performanslar, grup performanslarý ile keyifli ama bir o kadar da sancýlý bir döneme girdik tiyatro kursunda.

Siz de takdir edersiniz ki olay grup çalýþmasý olunca, fikir üretme kapasitesindeki artýþ ile birlikte sorunlarda peþi sýra gelir. Tüm üyelerin ortak zamanýný bularak toplantý gerçekleþtirmek yapýlacaklarýn en zoru oldu hep. Yýlmadýk, azmettik 11 kiþi olarak baþladýðýmýz yolu 7 kiþi olarak bitirip, arada fireler versek de geçen Pazar doðaçlama performansýmýzý sergiledik. Bu da bir deneyim olarak aldý hafýzalardaki yerini.

Sancýlý bir süreç yaþadýk, doðru. Bu süreci iyi ki sizlerle paylaþtým. Hepinize teþekkür ediyorum 1. Grup arkadaþlarým. Makyajlarýmýzý yaparak bize destek olan Hande Haným’a da ayrýca teþekkürler. Varýlmak istenen amaca sanýrým ulaþýldý, NE DERSÝNÝZ!

Kadýköy Halk Eðitim Merkezi, Deneme Sahnesi tarafýndan sahneye konulan Sermet Çaðan'ýn "Ayak Bacak Fabrikasý" oyunu 9 Nisan 2008 Çarþamba 20:30'da ücretsiz olarak tiyatroseverler ile buluþacaktýr.

Mekan : Kadýköy Halk Eðitim Merkezi sahnesi 

Ben daha önce izledim hararetle tavsiye ederim.

Detay için "Düzen Hep Ayný" adlý yazýma bakabilirsiniz.

Ne zaman bu yaz Bodrum’a gidelim desek, armudun sapý üzümün çöpü misali bir bahane bulur ve vazgeçerdik. Yaz aylarýnda Bodrum’da yaþanan kaostu bizi vazgeçiren. Þubat’ta yakalanan fýrsat ile sakinlik arayan ruhumu dinlendirmek için rotamý Bodrum’a yönelttim. Kýþ ortasý Bodrum olur mu demeyin? Amaç gezmek ve insanýn içini ýsýtan kýþ güneþinin tadýna varmaksa doðru tercihmiþ Bodrum.

Gece geç saatteki uçak yolculuðunun ardýndan ulaþtýk Bodrum’a. Daha önce 1 kere gitmiþ olduðumdan olsa gerek bilinmedik bir yer benim için burasý. Kalacaðým pansiyonun önünde inerken taksiden insana enerji veren havasý ve palmiyelere vuran cadde ýþýklarý karþýladý beni. Güzel bir uyku sonrasý kalkýp açtýðýmda pencereyi karþýmda deniz sanki kucakladý beni. Hafif bir keþif yürüyüþü ve dýþarýda yapýlan kahvaltýyla deymeyin keyfime. Dýþarýda kahvaltý hem de ÞUBAT ortasýnda. Daha ne ister insan.

Plansýz yapýlan bir tatil ve sürprizleri kucaklamaya hazýr bir ruh hali ile ilk günü keþfe ayýrdým. Keþif dediðime bakmayýn, Bodrum sokaklarýnda yapýlacak yürüyüþ ile ayaklarýmýn beni götürdüðü yere gitmek. Fotoðraflar çekmek, kýþ güneþinde ýsýnmak.

Ýstanbul’dan sonra yaþam burada sanki durmuþ gibi. Akreple yelkovan yavaþça ilerliyor, hiçbir aceleleri yok gibi. Saat dünyanýn her yerinde 60 dakika ama dakikalar farklý sanki. Ýnsan düþünmeden yapamýyor “bu sakinlikte insanýn ömrü uzar”. Uzar mý, uzamaz mý bilinmez ama yaz aylarýnýn kalabalýðýna ve gürültüsüne inat insaný kendine hayran býrakan bir güzellik hakim Bodrum’a. Boþuna mý yýllarca insanlarý aþýk etmiþ kendine. Neyzen Tevfik’inden Cevat Þakir’ine, Zeki Müren’ine…

Barlar sokaðý gündüzü ve gecesi ile terk edilmiþleri yaþamakta. Dükkanlarýn, barlarýn ve restaurantlarýn büyük bir kýsmý ya kapalý ya da tadilatta. Açýk olanlarý da ufak çaplý alýþveriþler için yeterli. Bodrum’u ve Bodrum Sandaletlerini dünyaya tanýtan usta Ali Güven ile de tanýþma fýrsatým oldu. Yaþýna inat, el iþçiliðiyle yaptýðý sandaletlerini yapmayý sürdürüyor. Tek sýkýntýsý var sipariþlerin fazlalýðý.

Sipariþler dað gibi olmuþ beklerken yapýlmayý ve de ünü ile birlikte fiyatlarý da ulaþmýþken tepelere Bodrum Sandaleti alabileceðim yer Ali Güven olmadý. Ben de tatil bütçemde ayýrabildiðim kadarýyla aldým bir tane. Giymek için sabýrsýzlýkla bekliyorum yazýn gelmesini.

Kýþýn da açýk olan nadir dükkanlardan biri vitrini ile ilgimi çekti. Yýllar önce Ýzmir’den gelen ve zaman içinde sanatýn her alanýyla ilgilenerek seramikte karar kýlan Ahmet Abinin dükkaný. Ben gittiðimde verdiði seramik dersindeydi Ahmet Abi, ablasýyla tanýþtým. Dünya tatlýsý iki insan. Ve iþte aldýðým bir eser. Kendimi fazla þýmarttým galiba ne olsa bu ikinci hediyem…

Yaz aylarý ile kýyaslanmasa bile yine de hareketli olan Bodrum’da güneþin batýþý ile insanlar çekiliyor içerilere. Gündüz açýk olan restaurantlarýn büyük kýsmý kapanýyor. Terk edilmiþ bir þehir haline geliveriyor.